De langeafstandloper en zijn vrouw, beiden in korte broek met sandalen, de benen ijselijk wit waar de broek begint, de rest openluchtbruin. Zij volledig uitgeput, kan nauwelijks spreken of uit de ogen kijken. Vast al meer dan 35 jaar samen, het gevit van de man (ja wat denk je nou, je mot ook eten, anders ken je ook geen 70 haluh, nee je mot nou eens luisteren zo gaat dat niet, je mot een bodem leggen hoe denk je dat die topsporters dat doen), het gevit heeft een melodie die een jarenlang kleineren verraadt, de vrouw, áls ze er tussen komt, vanuit een bijna-slaap, klinkt alsof ze flink gerookt en gezopen heeft, maar het is dus gelópen, met haar Jan of Koos of hoe ie heten mag, ze is vast gedwongen tot deze vorm van vrijetijdsbesteding, anders zink je niet zo diep en waarom zijn ze ook zonder eten van huis gegaan de knijters, en nu wil ze dan wel eten (en drinken maar daar gaat het niet om volgens Jan (ja nu ook nog drinken, je mot een bodem leggen) nu wil ze wel even stoppen in Delft, desnoods voor een frietje maar hij wil het niet (nee hoor altijd gedonder met jou en ik gaat toch niet voor schut zitten mot je zelluf zien met je ogen dicht, nee hoor we koken zelluf wel) en hij beslist wat zij mag of niet want dat doet ie al jaren en zo stappen zij wel uit bij Delft (nou ken je nog staan, ja, opstaan, meekomme) maar hebben nog een lange weg te gaan en zij strompelt voor hem uit met ogen die geloken zijn en benen die zwalken van de honger en ik ben blij dat ze gaan want ze doen pijn aan oren, ogen en hart en het meest van al de wetenschap van het liefdeloos samenzijn, waar je naast zit in de trein.