Rainy day dream away….. Kameroen kent ruwweg twee seizoenen, een lang regenseizoen van een maand of acht, met een korte onderbreking in het midden, alsook een droog seizoen dat vier maanden duurt. In tegenstelling tot Nederland, waar het weer prominent deel uitmaakt van dagelijkse loftuitingen en klaagzangen, is het hier niet gebruikelijk een gesprek aan te knopen over hetgeen je atmosferisch gezien boven het hoofd hangt. Een lege of meewarige blik zal je ten deel vallen en wat wil je ook. Meestentijds is het warm, met als enige variabele nat of droog. En of het die dag al dan niet zal regenen, dat is aan de Grote Stuurman om zich mee te vermeien. Maar nu de seizoenen aan het verschuiven zijn en bijna de hele maand september voorbij ging zonder dat er een spat regen viel willen de tongen wel loskomen. Jazeker, het is de klimaatverandering en op het veld verdroogt de mais, de pinda’s groeien niet en de maniok smaakt heel anders dan normaal. Dat voelt men meteen in buik en portemonnee, want bijna iedereen heeft wel een “petit champ” voor eigen gebruik en met wat daarvan overschiet gaat men de markt op. Het levert niet alleen een relatief goed doorvoed volk op maar ook een levendige handel in alle mogelijke vruchten des velds. De eerste buien van het regenseizoen, die gisteren met donderend geraas uit de hemel kwamen, zijn dan ook door velen met gejuich begroet. Onder ons platte dak is het onmogelijk een gesprek te voeren of je eigen gedachten te volgen, zo oorverdovend roffelt het op de golfplaten. Je houdt daarbij je hart vast, want waar zal het naar binnen slaan, zal de boel het houden, om de hoek is onlangs nog een hele flat ingestort en wie weet wat ze hier onder het pleister afgeraffeld hebben, van een bouwbesluit heeft geen mens ooit gehoord. Vooralsnog staat het huis overeind en lekt het alleen in de slaapkamer. Als het waait -en dat doet het vaak hard als het regent- komt het water met grote vlagen de huiskamer in, een afdak van twee hele meters ten spijt. Allerijl spoedt men zich van buiten naar binnen, een paraplu biedt tegen zoveel nattigheid geen soelaas, de weg verandert in een woest stromende kolk. Snel zetten de mama’s in de buurt grote bakken buiten om het schone hemelwater op te vangen, voor de meesten een luxegoed. In tegenstelling tot Nederland, waar goed verdienende mensen rustig in een put van zeven meter onder de zeespiegel gaan wonen zonder er een nacht minder om te slapen, woont wie het zich kan veroorloven hier heuvelopwaarts en dat is vokomen logisch. In natte maanden valt soms wel 30 cm regen en dat komt allemaal onderaan de maatschappelijke ladder terecht. Meer dan zestig procent van de stad ligt op laag peil en als het dagenlang zo duivels hard hoost zijn het de armen die de klappen opvangen. De rivier en de aftakkingen daarvan die door de stad meanderen worden in hun wijken vaak als dumpplaats voor huis- en ander vuil gebruikt, hetgeen de afvoer belemmmert. Het stijgende water rijst de bedding uit en veroorzaakt bergen ellende. Stukken weg verdwijnen in het niets, de alomtegenwoordige potholes worden dieper en dieper. Gevuld met regenwater dat de kleur van de rode klei aanneemt zijn ze onzichtbaar voor de automobilist. Menig auto belandt dan ook in een benarde positie, de straten raken geobstipeerd met verkeer dat geen kant meer uit kan. Soms ontstaan ware aardverschuivingen, waarbij hutjes, opgetrokken uit weinig stabiel restmateriaal, door de stroom worden meegesleurd. Soms vallen daarbij doden. Vaak valt de electriciteit op grote schaal uit, zeker als het flink bliksemt, met gevolgen die zich laten zich raden. Zo brengt de regen hier goede en kwade zaken. Het is daarbij tenminste een troost te weten dat het God is die beschikt. Een weerswaarschuwing afgeven? Zoiets zou hier nog belachelijker zijn dan thuis.