2010-03-11
Hassle, hustler, harrassing, hosselen, harken..
Het valt heel erg mee. De enige keer dat het echt vervelend is, is in de overdekte markt. Centreville, een cirkelvormige, betonnen kolos van vijf verdiepingen hoog met een opvallend elegante gevelpartij. Bij entree beantwoord je een toegestoken hand (vergeet die goede manieren geef geen hand), word je arm uit de kom gerukt, beland je in een arena waar testosteron doorheen kolkt. De weg leidt als een spiraal naar boven, langs een overweldigende hoeveelheid koopwaar in kleine kioskjes. Prijsvechters omringen ons. Wij springen in het oog. De vriend die voor mij een goeie prijs gaat regelen denkt vast te kunnen houden maar loslaten zal hij. Ik ken ook trucs. Toch te beleefd om hardhandig af te poeieren, met tegenzin meedrentelend, zinnend op escapes.
De stoffenwinkel is volgestouwd, schaars verlicht en meet 2,5 m2. Binnen twee vrouwen, uiterst delicaat van bouw, gelaatstrekken als op iconen, haar en hals met sluier bedekt. Zijn zij er de baas? Het is de vríend die het woord doet en de prijs bepaalt. Welk percentage eist hij? Het zal niet misselijk zijn. Een van de engelen rolt haar gebedskleed uit en onderbreekt zijn gesjacher kortstondig met haar bede. Met z’n zessen staan we er inmiddels. Zij neemt op volkomen geconcentreerde wijze haar ruimte in. Zo oogst ze bewondering. Hier worden de verkeerde personen in het ootje genomen. Geen aanschaf wordt gedaan. Met de bescheiden schonen waren we dichter tot elkaar gekomen, kregen die maar de kans. Nu loopt de handel spaak op de inhalige man.
Op straat wordt je niet vaak iets opgedrongen. Men negeert je, of prijst kortstondig dingen aan. Met verleiding meer kans op klandizie, goeie spullen spreken verder voor zich. Verbazing valt je vaak ten deel, soms minachting. “La blanche, la blanche”! (minderheid: te groots ter aanduiding van dit huidtype in het straatbeeld). Er zijn dagen waarop je prima kunt flirten en dagen waarop je zo onopvallend mogelijk moet zijn. “La giraffe!” Soms kan je een schreeuw naar je hoofd krijgen (station) of sjor aan je schouder (station), met als doel je als laatste klant in een afgeladen bus te proppen. Alleen tjokvol vertrekt die, alle ruime dient optimaal benut. Het is bijna zoals thuis, met een belangrijk verschil. De grootschalige strijd om de consument is hier nog maar net losgebarsten.
Hassle, hustler, harrassing, hosselen, harken..
Het valt heel erg mee. De enige keer dat het echt vervelend is, is in de overdekte markt. Centreville, een cirkelvormige, betonnen kolos van vijf verdiepingen hoog met een opvallend elegante gevelpartij. Bij entree beantwoord je een toegestoken hand (vergeet die goede manieren geef geen hand), word je arm uit de kom gerukt, beland je in een arena waar testosteron doorheen kolkt. De weg leidt als een spiraal naar boven, langs een overweldigende hoeveelheid koopwaar in kleine kioskjes. Prijsvechters omringen ons. Wij springen in het oog. De vriend die voor mij een goeie prijs gaat regelen denkt vast te kunnen houden maar loslaten zal hij. Ik ken ook trucs. Toch te beleefd om hardhandig af te poeieren, met tegenzin meedrentelend, zinnend op escapes.
De stoffenwinkel is volgestouwd, schaars verlicht en meet 2,5 m2. Binnen twee vrouwen, uiterst delicaat van bouw, gelaatstrekken als op iconen, haar en hals met sluier bedekt. Zijn zij er de baas? Het is de vríend die het woord doet en de prijs bepaalt. Welk percentage eist hij? Het zal niet misselijk zijn. Een van de engelen rolt haar gebedskleed uit en onderbreekt zijn gesjacher kortstondig met haar bede. Met z’n zessen staan we er inmiddels. Zij neemt op volkomen geconcentreerde wijze haar ruimte in. Zo oogst ze bewondering. Hier worden de verkeerde personen in het ootje genomen. Geen aanschaf wordt gedaan. Met de bescheiden schonen waren we dichter tot elkaar gekomen, kregen die maar de kans. Nu loopt de handel spaak op de inhalige man.
Op straat wordt je niet vaak iets opgedrongen. Men negeert je, of prijst kortstondig dingen aan. Met verleiding meer kans op klandizie, goeie spullen spreken verder voor zich. Verbazing valt je vaak ten deel, soms minachting. “La blanche, la blanche”! (minderheid: te groots ter aanduiding van dit huidtype in het straatbeeld). Er zijn dagen waarop je prima kunt flirten en dagen waarop je zo onopvallend mogelijk moet zijn. “La giraffe!” Soms kan je een schreeuw naar je hoofd krijgen (station) of sjor aan je schouder (station), met als doel je als laatste klant in een afgeladen bus te proppen. Alleen tjokvol vertrekt die, alle ruime dient optimaal benut. Het is bijna zoals thuis, met een belangrijk verschil. De grootschalige strijd om de consument is hier nog maar net losgebarsten.