2008-03-22
Verwachtingsvol hijst men het net van boord, met tanige kabelarmen en harde werkhanden. Door tientallen vingers gaat het, met meters tegelijk. Het kan niet lang meer duren, het vliegt de hoogte in. Daar komt het eind in zicht. De halzen worden gereikt. Nog geen spartelend visje te zien. Geen wonderbaarlijke vangst, maar een schamel plasje zilver geschubden op een brede kade. De spieren gespaard, de magen leeg. Zo’n groot net, zo weinig vis? En dat met een spiedende sonar aan de kiel geklonken?