Beeldenstorm
De kathedraal van Murcia, camera klaar om lichtbundels te vangen.
Licht dat intens en zacht over kapittels, schilderwerken en heiligen vloeit.
Plaatjes, plaatjes, overal de beste en de mooiste, de magie van het moment.
Getergd richten door traliehekken nek uitstrekken voor de laatste stralen van
de de dag, gebroken door gebrandschilderd glas. Daar gaat de zon onder. Nu
ligt de focus op de grote stenen holte, die kunstmatige vaderbuik waar
ornamenten en kleuren warmte suggereren maar waar de voeten altijd koud
zullen zijn. Bezieling van generaties die hier doorheen getrokken is, in alle
gewelven weerkaatst en uitvergroot en geabsorbeerd door het gesteente.
Kijken zonder verlengstuk volstaat. Voelen is nog beter.
In de Hagya Sophia gaan Japanse tieners op de foto met Jezus terwijl ze een
V-teken maken. Er staat een kleine rij. Zeker aanstekelijk, poseren met
mozaïek. Mij bekruipt na verbazing irritatie, bijna boosheid. Om van daar uit
in welhaast religieus gepeins te verzinken over de beeldenfetisj die als een
storm over de planeet raast en alles wat ooit heilig was nu definitief
ontmantelt. Ik vind het zielig. Voor Jezus. Voor mezelf, een schamel residu
van de taalgolf die een eeuw of vijf geduurd heeft en binnenkort eindigt in
totale begripsverwarring. En voor iedereen, omdat (het besef van)
cultuurverlies echt pijn kan doen en je maar moet afwachten of er nieuwe
woorden van gewicht zullen worden gevonden om de beestachtige mens in
toom te houden.
Er is niet eens geweld nodig voor deze revolutie, of althans geen geweld dat
beelden doet exploderen. Hier volstaan onwetendheid en onnadenkendheid om
oude symbolen te doen eroderen tot ze alle betekenis hebben verloren en
slechts terugkeren als idolen. Ook in kerken die nog fier overeind staan vindt
een segregatie plaats van generaties. Verveelde jongeren kijken youtube
tijdens de dienst of whatsappen wat met hun vrienden. Ooit zal het het filmen
van gebeurtenissen geïncorporeerd zijn in onze waarneming. Dan beleven we
niets meer, fysiek, reëel, gevoelsmatig, maar zien we alleen nog maar. En
binnen dat zien zullen we dan steeds proberen de beste hoek te vinden als
hoogst haalbare belevingsvorm.
