Dus Paus Johannes Paulus de Tweede was flagellant en sacrosanct anorecticus. De aanjager van zijn door sommigen met spoed gewenste zaligverklaring heeft onlangs een boekje open gedaan. Klein wereldnieuws & prikkelend voor het geestesoog. Wegterende heremieten en yogi’s op een spijkerbed schieten daar aan voorbij, alsook Middeleeuwse martelaren en kwijnende kartuizers. De zalige-in-spé moet de faam van heiligheid aankleven. Er moet zijn uitgeblonken in goddelijke en zedelijke deugden én er dienen wonderen te zijn geschied. Dat alles moet in langdurige procedures, volgens canoniek recht, worden vastgesteld en bewezen worden geacht. Er wordt wetenschappelijk onderzoek gedaan en over één nacht ijs wordt niet gegaan. En ja, er is draagvlak, er gebeuren nog altijd wonderen, op voorspraak van het pauselijk portret, dat wereldwijd onverminderd opduikt op hosties en andere platte etenswaren. Van verdiende rust geen sprake voor die ziel, plicht roept ook in het Hemels Paradijs. Je zou voor hem wensen dat er niets was na de dood. Dan zijn er geruchten. Hoe zou het gegaan zijn? De nieuwe kamerheer opent bij het ochtendgloren de gordijnen, treft de goede herder naast zijn bed aan en helpt hem geschrokken overeind. PJP II, tegenstribbelend: “Laat me toch. Op oneven dagen slaap ik altijd op de vloer!”. De kamerheer hangt een riem klaar - “ de zilveren gesp met Maria erop graag”- voor een rondje zelfkastijding.“.. alleen op rug en benen, want 't achterste kan lustopwekkend zijn.”. Zou hij na afloop van de ranselpartij arnica gelei aan mogen brengen op de gekneusde delen? Vermoedelijk niet gepast, gezien de gewenste pijnbeleving. En dan. Wanneer zou PJP II streng hebben gevast, ter purgering van het zwakke vlees? Bijvoorbeeld na een uitbundige tournee in Latijns Amerika, inclusief copieuze diners bij rijke Roomse kanselarijen? Juist, omdat vraatzucht de oudste zonde is en eten hoort bij de gevallen mens. Je zou best willen geloven dat PJP II strak op de hoogte was van bewustzijnsverandering door ascese. Dat ie soms kristalhelder was en soms hallucineerde, dat zijn geest vloog, door pijn of honger uit het lijf gedreven, dat hij als een getransformeerd psychonaut in tijdloze ruimte kon verkeren. Ja, dat hij een echte goede herder was, egoloos, vrij van aanvechtingen en met een schoon geweten. Maar laten we wel wezen, hij heeft de schijn tegen. Geen paus kan hemelbestormer zijn.